ماتم کوثر، غربت حیدر و اندوه مدینه؛ مرثیه‌ای بر شهادت جان‌سوز صدیقه طاهره(س)

به گزارش خبرگزاری بسیج استان خراسان رضوی، سید محسن جعفری، فعال رسانه، نویسنده و پژوهشگر، به مناسبت سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) می‌نویسد:

فاطمه(س)، کوثر جوشان نبوت و گوهر درخشان ولایت بود، چراغی که فروغش از خانه‌ای کوچک در مدینه برخاست، اما پرتو آن تا بلندای قرن‌ها، راه حقیقت‌جویان را روشن ساخت.

با رحلت پیامبر اکرم(ص)، گویی آفتاب از آسمان مدینه رخت بربست و غروب، پیش از موعد، بر خانه دخترش سایه افکند؛ خانه‌ای که روزگاری مأمن فرشتگان بود، اینک با داغ فراق پدر و رنج روزگار، در حصار اندوه فرورفت.

آه از آن روزهای تلخ و شب‌های بی‌ستاره، از دلی که بار امانت رسالت را بر دوش داشت و از دیده‌هایی که در پس پرده صبر، سیلاب اشک را پنهان می‌کردند.

دخت رسول خدا(ص) همچون شمعی در تندباد حوادث، سوخت تا مشعل حق خاموش نماند؛ و چه تمثیل گویایی است این شمع و شب، که هرچه شعله‌اش فروزان‌تر شد، سایه‌های ظلمت آشکارتر گشت.

شهادت آن بانوی بی‌همتا، برگ خونین کتاب مظلومیت اهل‌بیت(ع) و گواهی ماندگار بر پیوند ناگسستنی ایمان، بصیرت و دفاع از حقیقت است؛ حقیقتی که نه غبار زمان آن را می‌پوشاند و نه طوفان حوادث، ریشه‌های استوارش را از خاک تاریخ برمی‌کند.

او مادر امامان هدایت و همسر امیرالمؤمنین علی(ع) بود، بانویی که در محراب بندگی، آیینه اخلاص و در عرصه دفاع از حق، تندیس استقامت شد.

امروز، قرن‌ها پس از آن مصیبت جان‌گداز، هنوز نام فاطمه(س) چونان نغمه‌ای حزین در گوش جان تاریخ طنین‌انداز است و غربت او، همچون زخمی کهنه، با هر یادآوری تازه می‌شود.

بقیع خاموش است، اما سکوتش هزاران سخن ناگفته در سینه دارد؛ گویی خاک، رازهای دخت پیامبر(ص) را در آغوش گرفته و آسمان، در سوگ آن ستاره پنهان، جامه عزا بر تن کرده است.

فاطمه(س) رفت، اما سیره‌اش نرفت، پیکر پاکش از دیده‌ها پنهان ماند، اما نامش در حافظه ایمان جاودانه شد و راهش، چراغی برای آنان گشت که عزت را در بندگی خدا و آزادگی را در پاسداری از حق می‌جویند.

سالروز شهادت صدیقه کبری(س)، فرصتی برای بازخوانی مکتب زهرایی است؛ مکتبی که در آن، عفاف با آگاهی، مهر مادری با مسئولیت اجتماعی و عبادت با حق‌طلبی درهم می‌آمیزد.

اکنون در برابر عظمت آن بانوی مظلوم، واژه‌ها زانوی عجز بر زمین می‌سایند و قلم، به‌جای مرکب، اشک بر صفحه می‌چکاند.

سلام بر فاطمه(س)، که نامش عطر بهشت و یادش مرهم جان‌های سوگوار است؛ سلام بر بانویی که غروبش، سپیده‌دمی از بیداری وجدان‌ها شد.

و سلام بر آن آفتاب عصمت که اگرچه در غربت مدینه افول کرد، هرگز از آسمان دل‌های مؤمنان غروب نخواهد کرد.

باشد که در پرتو محبت و معرفت فاطمی، پاسداران حقیقت، پرچم بصیرت و عدالت را استوارتر از همیشه برافرازند و از مکتب آن بانوی آسمانی، درس ایمان، وفاداری و ایستادگی بیاموزند.

انتهای پیام/